Kam lindur në 9 shkurt 1951 në Vlorë ( gjithmonë jetuar në Tiranë) prej dy prindërve ish partizanë e idealistë komunistë .  Deri në pension u morën me punë partie. Jam fëmija e dytë me vëllain 3 vjet më të madh oficer madhor artilerie dhe  motrën një vit më të vogël studjuar për frëngjisht. Të dy  u shuan nga jeta rreth 40 vjeç. Gjyshi prej babait minatori i Selenicës Sotir Shella ka shoqëruar Ismail Qemalin në Vlorë në 28 nëntor 1912 për shpalljen e pavarësisë së Shqipërisë. Dy nga katër fëmijët e tij luftuan për çlirimin nazifashist. Gjyshi nga nëna Mihal Greku ishte Ikonom i kishës ortodokse autoqefale të rrethit të Vlorës. Përgjatë luftës ishte kryetar i këshillit nacional-çlirimtar të fshatit Aliban (Novoselë). Shtëpia e tij u bë bazë e rëndësishme partizane e kështu vazhdoi për autoritetet e larta të pushtetit popullor, megjithëse gjyshi ishte i hapur kundër kolektivizimit e natyrisht kundër ndalimit të aplikimit të fesë. Unë që në kopësht e  deri në gjimnaz shquhem padashur si individualitet: nga më të dalluarat me fotografi në qëndër të qytetit të Tiranës, si dhe e zgjedhur për dy vjet “komandante çete” (e të gjithë nxënësve të shkollës “Emin Duraku”)  edhe pse një vit më poshtë nga viti i fundit. Kjo pa dëshirën time , ndaj kryeja detyrat duke ja lënë për demostrim publik zëvëndës komandantit. Si pionere çdo 1 Maj do të zgjidhesha për t’ju dhuruar lule në tribunë antarëve të byrosë politike. Gjimnazin e kam kryer tek “Petro Nini Luarasi” ku timiditeti social u shtua prej frekuentimit të shokëve të rinj. Si më e ritur kisha forcë të mos pranoja asnjë zgjedhje në organet rinore sado elementare, për të mos u dalluar nga të tjerët. Në moshën 16-17 vjeç njihem me Sokolin, djalin e E.Hoxhës. Sqima reciproke për vite me radhë më çon  në 31 dhjetor 1967 të takoj për herë të parë Enver Hoxhën në shtëpinë e tij. Kështu do të vazhdonte për mua çdo vit i ri me Sokolin.

Sërish në gjimnaz shquhem si individualitet por jo sistematike në studime. Prirja ime natyrale ishte letërsia, çka e injorova dhe bëra zgjedhjen e gabuar për degën fizikë bërdhamore. Degë të cilën ma ndërpret në mes Nexhmije Hoxha, duke më kanalizuar në fizikë të përgjithëshme me destinacion mësuesinë. Interesi im për studimet e larta bie. Të dy 23 vjeçare Sokoli e unë martohemi në  24 mars 1974 pasi mbaruam studimet. Ndërkaq për tre vjet kthehem tek “P.N.Luarasi” tashmë si mësuese. Mësuesinë e dashuroja dhe përkushtimi ndaj nxënësve më bënte shumë mirë. Pas tre vjetësh më zgjedhin për tu organizuar në PPSH. Ndërkaq lind Valbona me Shpatin. Nexhmije Hoxha më ndalon ti kthehem mësuesisë çka më lëndoi shumë. Për një vit punova pa dëshirë si fizikante në ndërmarjen gjeofizike,  ku sillet një burim neutronik. Arësye kjo për të më larguar sërish këtë radhë për siguri ndaj E.Hoxhës. Duke njojtur dhuntitë e mia edhe për të shkruar  caktohem kryeredaktore e revistës “Shkenca dhe Jeta” pranë K.Q. Rinisë, ku punoj me kënaqësi për 7 vjet. Atje bashkëpunoj me akademikë të shquar të cilëve ju atribuoj ritjen e nivelit tim intelektual. Ofertat për pozicione të larta partiake apo shtetërore nuk mungojnë që nga E.Hoxha, nga K.Q.Rinisë etj. Për çka unë jap përgjigje negative. Në ‘83 filloj punë si nëndrejtore në Agjensine Telegrafike Shqiptare çka e pranova me kënaqësi se mbetesha në terenin tim por shtoja ritmin e punës së përditshme. Puna në ATSH, të jetuarit pranë Enver Hoxhës pse jo dhe studimet për shkencat egzakte profilizuan sensitivitetin tim natyral edhe për politikë. Gjë që nuk më ka joshur kurrë, por pata intuitën e domozdoshmërisë për ta ndjekur.

Në 1989, pas rënies së murit të Berlinit jap dorëheqjen edhe si nëndrejtore edhe si sekretare e organizatës bazë të Agjensisë Telegrafike. Kjo e fundit absolutisht nuk pranohet nga vete organizata bazë. Tashmë isha nje redaktore e thjeshtë që përktheja lajmet shkencore dhe sekretare e organizatës bazë ku refuzoja hapur të trajtoja çdo orientim të Ramiz Alisë. Natyrisht kjo s’mund të vazhdonte veç deri në ‘90 kur  do të më nxirrnin në pension politik në moshën 39 vjeç.

Në dhjetor të 2000 kërkoj azil politik në Kanada, për atentate dhe kërcënime të hapura pse akuzoja me kohë (vetëm në rreth të mbyllur)  Ramiz Alinë për manipulime politike e për shëndetin e E.Hoxhës. Nga zhvillimet në Kanada kuptoj që ishte pikërisht interesi i tij e çfarë përfshinte e përfaqësonte ai që unë të mbetesha në Kanada. Ndaj braktis gjithçka e ndërgjegjëshme që duhet të përballesha me cilindo, sy për sy në Shqipëri. Fatkeqësisht objekti i akuzës (për vetë qëndrimet e saj) do të behej edhe Nexhmije Hoxha. Që nga 2002 e këtej kam bërë zbërdhimin analitik në publik me temë të përgjithëshme :

Privatizimi i komunizmit prej Ramiz Alisë çka e kam quajtur pluRamizëm (me bazë pushtetin e nëndheshëm antishqiptar sllavo grek së paku nga ’70 e këtej) lidh një kontratë 2004 deri në 2007 tek “Panorama”. Pas një viti pezulloj kontratën jo vetëm për çensurë por për qëllime manipulimi ndaj familjes time për tu shitur e kontrolluar nga falangat e R.Alisë. Censura e intrigat edhe mediatike për të më paralizuar deri në vdekje civile, kanë qënë pafund dhe vazhdojnë deri sot. Por une ja ku jam. Sot analiste e pavarur , vlerësuar nga GOOGLE si autori shqiptar më i klikuar.  Kjo faqe ne internet është në falenderim për të gjithë opinionin publik shqiptar kudo që ndodhen. Për të më gjetur pa pengesa politiko mediatike. Falenderim për vëmëndjen që më kanë  kushtuar së ndërgjegjsuari tashmë, që sëbashku duke njohur të vërtetën, do të jemi dhe forcë vullneti mbarë shqiptar ndaj politikës.